Marsz ku czci Bandery we Lwowie. Wiadrowska pyta o reakcję władz Ukrainy

dzienniknarodowy.pl 4 hours ago
Zdjęcie: Marsz ku czci Bandery we Lwowie. Wiadrowska pyta o reakcję władz Ukrainy


Liliana Wiadrowska w filmie opublikowanym 13 czerwca 2026 r. wskazuje na marsz ku czci Stepana Bandery we Lwowie i pyta o brak stanowczej reakcji władz Ukrainy. Jej główna teza brzmi: publiczna debata przeszła od zaprzeczania istnieniu banderyzmu do prób przedstawiania go jako zjawiska akceptowalnego. Dla Polski stawką jest prawda historyczna i bezpieczeństwo pamięci narodowej.

Marsz we Lwowie i pytanie o reakcję władz

Liliana Wiadrowska wróciła do sprawy obchodów ku czci Stepana Bandery we Lwowie. Materiał nagrała w styczniu, a opublikowała 13 czerwca 2026 r. na kanale Polka na Bałkanach. Już na początku rozmowy wskazała wydarzenie, które stało się punktem wyjścia do dyskusji o obecności banderyzmu w życiu publicznym na Ukrainie.

Liliana Wiadrowska, w filmie *Banderowcy są wśród nas. Nienawidzą nas bardziej niż Rosjan?* na kanale Polka na Bałkanach, określa to wydarzenie słowami: „marszem banderowców, marszem we Lwowie.” Nagranie od 52. sekundy pokazuje pełny kontekst tej wypowiedzi. Autorka przedstawia marsz nie jako odosobniony obraz, ale jako element powtarzających się obchodów. To jej ocena, oparta na obserwacji wydarzeń pokazywanych w filmie.

Pytanie o reakcję instytucji jest tu zasadnicze. Liliana Wiadrowska, w filmie *Banderowcy są wśród nas. Nienawidzą nas bardziej niż Rosjan?* na kanale Polka na Bałkanach, stwierdza: „Świat jakoś nie reaguje na to zbyt mocno.” Nagranie od 11. minuty i 3. sekundy zawiera tę część rozmowy. W tym samym fragmencie materiału autorka pyta również o postawę władz Ukrainy i o uczestników marszu. Redakcja nie przypisuje odpowiedzialności całemu narodowi ukraińskiemu. Przedmiotem krytyki są konkretna ideologia, publiczne formy jej gloryfikacji oraz reakcje instytucji.

Od zaprzeczania do oswajania banderyzmu

Najważniejsza teza filmu dotyczy zmiany języka debaty. Według Wiadrowskiej pierwszym etapem było odrzucanie samego problemu, a osoby mówiące o banderyzmie spychano na margines sporu. Później, gdy publiczne manifestacje i odwołania do Bandery stały się widoczne, pojawiła się próba przedstawiania tej ideologii jako usprawiedliwionej współczesnym konfliktem z Rosją.

Liliana Wiadrowska, w filmie *Banderowcy są wśród nas. Nienawidzą nas bardziej niż Rosjan?* na kanale Polka na Bałkanach, podsumowuje tę zmianę słowami: „teraz znaczy, iż jest, ale dobry.” Nagranie od 3. minuty i 41. sekundy pozwala odsłuchać wypowiedź w kontekście. To publicystyczna diagnoza autorki, nie wynik badania opinii publicznej. Trafia jednak w sedno sporu ważnego dla Polski: czy bieżąca wojna ma zamknąć rozmowę o ideologii i symbolach związanych z OUN-UPA.

Nie powinna. Polska pomoc dla napadniętej przez Rosję Ukrainy nie wymaga rezygnacji z własnej pamięci. Przeciwnie, dojrzałe relacje między państwami wymagają prawdy również wtedy, gdy jest ona politycznie niewygodna. Spór o kult Bandery i stanowisko Kijowa pokazuje, iż Warszawa ma obowiązek stawiać tę kwestię jasno, bez ulegania szantażowi fałszywej alternatywy: milczenie albo służenie rosyjskiej propagandzie.

Polska pamięć nie jest przeszkodą w realizmie

Banderyzm nie jest dla Polaków abstrakcyjnym sporem o obce symbole. Wiąże się z pamięcią o OUN-UPA i zbrodniach dokonanych na polskiej ludności. Dlatego każda próba normalizacji jego symboliki dotyka rodzinnej i narodowej pamięci. Szerszy obraz polskich postaw wobec tej kwestii przedstawiają także badania opinii o Ukrainie, Ukraińcach i Wołyniu.

Trzeba przy tym zachować precyzję. Krytyka banderyzmu nie jest oskarżeniem wobec każdego Ukraińca. Odpowiedzialność ponoszą sprawcy zbrodni, środowiska świadomie gloryfikujące ich dziedzictwo oraz instytucje, które tolerują albo wspierają taki kult. Narodowość nie przesądza o winie. Takie rozróżnienie wzmacnia polskie stanowisko, bo opiera je na faktach i odpowiedzialności osobistej, a nie na uprzedzeniu.

Sprawa ma też wymiar państwowy. Gdy samorząd lub instytucja publiczna nadaje rangę symbolom OUN-UPA, polska dyplomacja powinna odpowiadać konsekwentnie. Niedawny spór wokół uchwały o roku UPA we Lwowie pokazał, iż nacisk i stanowczy sprzeciw mają sens. Cisza oznacza zgodę na przesuwanie granic tego, co ma uchodzić za normalne.

Dla Polski stawka jest konkretna: wiarygodność własnej polityki historycznej, szacunek dla ofiar oraz możliwość budowania relacji z Ukrainą na prawdzie. Pomoc wobec rosyjskiej agresji i sprzeciw wobec kultu Bandery mogą i powinny iść razem. Realizm narodowy wymaga obu tych postaw.

Źródło: kanał YouTube „Polka na Bałkanach”, film „Banderowcy są wśród nas. Nienawidzą nas bardziej niż Rosjan?” (2026-06-13), materiał wideo.

Read Entire Article