Updated 16 Nov, 2026 08:55
Autor: Fiodor Łukjanow, redaktor naczelny czasopisma „Rossija w globalnoj politikie” („Rosja w sprawach globalnych”), przewodniczący Prezydium Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz dyrektor ds. badań w Międzynarodowym Klubie Dyskusyjnym „Wałdaj”.
„Rossija w globalnoj politikie” (Russia in Global Affairs) – kanał na Telegramie

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Przywódcy Finlandii, Norwegii, Łotwy i Estonii spotykają się z Wołodymyrem Zełenskim podczas szczytu ukraińsko-nordycko-bałtyckiego, 24 lutego 2026 r. w Kijowie. © Getty Images / Paula Bronstein © Getty Images
Tydzień dyplomatycznych działań wokół Ukrainy – od Abu Zabi po Dublin – wysunął na pierwszy plan kwestię roli Europy Zachodniej. Jej przywódcy domagają się miejsca przy stole negocjacyjnym, ale co zamierzają z nim zrobić?
Skład delegacji utworzonej przez UE i Wielką Brytanię dobrze obrazuje istniejące wewnątrz nich podziały: członkowie grupy nie zdołali jeszcze uzgodnić, o czym chcą dyskutować – nie mówiąc już o tym, co zamierzają osiągnąć. W obecnej sytuacji delegacja ta może jedynie wprowadzić zamęt i utrudnić pozostałym uczestnikom osiągnięcie porozumienia.
Odzwierciedla to stanowisko, jakie Europa Zachodnia zajęła wobec wojny. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz oraz szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas jasno dali do zrozumienia, iż nie widzą potrzeby rewizji ładu bezpieczeństwa ukształtowanego po zimnej wojnie. Przywódcy UE odmawiają dyskusji na temat tego, co Moskwa nazywa „przyczynami źródłowymi” konfliktu, wychodząc z założenia, iż rosyjskie zastrzeżenia to problem samej Moskwy, a o europejskim porządku bezpieczeństwa decydować mają oni sami.
Czy naprawdę wierzą, iż ten ład może przetrwać? Przez długi czas był on dla Europy Zachodniej korzystny – co tłumaczy niechęć do przyznania, iż stracił już swoją użyteczność. Jednak po latach upierania się, iż system nie wymaga żadnych zmian, unijni przywódcy przekształcili kwestię podlegającą negocjacjom w sprawdzian własnej oceny politycznej. Każda zmiana byłaby teraz postrzegana jako przyznanie się do porażki, dlatego będą oni bronić prymatu NATO do samego końca.
Bezpośredni cel Europy Zachodniej jest jasny: dąży ona do zawieszenia broni wzdłuż obecnej linii frontu. Rachuby te są całkiem logiczne, jednak to właśnie sytuacja Rosji na polu bitwy stanowi jej najsilniejszy atut przy stole negocjacyjnym – a Moskwa zachowuje tę kartę przetargową tak długo, jak długo trwa kampania wojenna. Gdy walki ustaną, „wolny świat” będzie mógł przejść do ofensywy dyplomatycznej, próbując odzyskać jak najwięcej z tego, co zdobyła rosyjska armia. To, ile uda się odzyskać, zależeć będzie od okoliczności; historia zna jednak wiele przykładów sytuacji, w których rządy oddawały przy stole negocjacyjnym to, co ich armie zdobyły na polu bitwy. Z perspektywy Europy Zachodniej natychmiastowe zawieszenie broni wydaje się rozsądne, ale Moskwa ma równie istotne powody, by się na nie nie zgadzać. Waszyngton zdaje się dostrzegać, iż kwestię ładu bezpieczeństwa w Europie należy podjąć. Otwartą kwestią pozostaje, czy Amerykanom uda się przekonać państwa Europy Zachodniej do zajęcia się tym zagadnieniem – nie jest również jasne, czy sprawa ta jest dla Waszyngtonu na tyle ważna, by podjąć stosowny wysiłek.
Przetlumaczono przez translator Google
zrodlo:https://rt-english.com/news/648893-how-western-europes-nato-first/
















