Rok 1812, Europa zajęta Wojnami Napoleońskimi. W Ameryce Pn. Stany Zjednoczone utrwalają swoje państwo po pokonaniu kolonizatorów: Francję i Brytanię.
Na północy kontynentu amerykańskiego pozostał kawałek wciąż w posiadaniu brytyjskim. W większości teren zalesiony, z małą ilością ludzi - małe wioski przybyszy z Europy.
O ten kawałek brytyjskiego lądu Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę w 1812 roku, motywowane takimi problemami, jak brytyjska ingerencja w amerykańską żeglugę, wcielanie marynarzy do wojska i oczywiście chęć ekspansji na Kanadę. Ludność Kanady, złożona z mieszanki brytyjsko - francuskiej, lojalistów i rdzennej ludności w dużej mierze broniła terytorium u boku wojsk brytyjskich, traktując wojnę jako walkę o swoją ziemię i swój sposób życia.
Stany Zjednoczone cieszyły się ogromną przewagą liczebną nad Kanadą – 7,7 miliona do 500 000 – i w Ameryce powszechnie wierzono, iż wojska amerykańskie zostaną powitane jak wyzwoliciele. Jednak wydarzenia nie potoczyły się tak, jak oczekiwali Amerykanie. Prowadzenie wojny na końcu linii zaopatrzeniowych rozciągających się na rozległych obszarach północnoamerykańskiej dziczy nie było łatwym zadaniem. Brytyjczycy i ich sojusznicy z rdzennych narodów Ameryki Północnej okazali się groźnym przeciwnikiem.
Zróżnicowana obrona: Obrona Brytyjskiej Ameryki Północnej (Kanady) obejmowała koalicję brytyjskich żołnierzy zawodowych, kanadyjskiej milicji (w tym wielu francuskojęzycznych Kanadyjczyków) oraz wojowników Pierwszych Narodów, dowodzonych przez takie postacie jak wódz Tecumseh. (portret wprowadzający do tekstu).
Motywacje: Wielu Kanadyjczyków, zwłaszcza lojaliści, obawiało się amerykańskiej aneksji i walczyło o ochronę swoich domów i przyszłości, przyczyniając się do rodzącej się świadomości kanadyjskiej narodowości.
Kluczowe czynniki prowadzące do wojny to opór rdzennej ludności: Brytyjczycy wspierali rdzenną ludność stawiającą opór amerykańskiej ekspansji na północ, co podsycało niechęć ówczesnych władz Stanów Zjednoczonych.
Amerykańska ambicja, to niektórzy amerykańscy politycy („jastrzębie wojny”) widzieli w wojnie szansę na podbój Kanady i wierzyli, iż będzie to łatwe zwycięstwo.
Rdzenne Narody odegrały ogromną rolę na wczesnym etapie wojny 1812 roku, tworząc najważniejsze sojusze z Brytyjczykami w obronie przed amerykańską ekspansją. Wybitni przywódcy, tacy jak Tecumseh, oraz wojownicy z plemion takich jak Odżibwejowie, Odawa i Szaunisi uczestniczyli w kluczowych, wczesnych zwycięstwach, takich jak zdobycie Fortu Detroit, zabezpieczając granice i terytoria Brytyjskiej Ameryki Północnej od samego początku. Ich dogłębna znajomość terenu i zacięte umiejętności bojowe były najważniejsze dla brytyjskiego sukcesu we wczesnych fazach, zwłaszcza w regionie Wielkich Jezior i Niagary, gdzie bronili swoich ojczyzn u boku sił brytyjskich.
Konfederacja Tecumseha: Wódz Szaunisów, Tecumseh, przewodził potężnej konfederacji, jednocząc różne narody w walce z amerykańską ekspansją. Wojownicy Tecumseha, wraz z siłami brytyjskimi, strategicznie otoczyli Fort Detroit, zastraszając amerykańskiego dowódcę i zmuszając go do poddania się, co było ważnym, wczesnym zwycięstwem.
Zaciekli wojownicy: Ich reputacja za zaciętość i skuteczną taktykę walki w lesie miała najważniejsze znaczenie w bitwach, podnosząc morale Brytyjczyków i zadając Amerykanom ciężkie straty. Wojsko St. Zjednoczonych, znając okrucieństwo w sposobach walki, wolało się poddać, co miało też przykre następstwa.
Bohaterką tej wojny roku była również Laura Secord, znaną z 32-kilometrowej (20-milowej) wędrówki przez terytorium okupowane przez Amerykanów w czerwcu 1813 roku, aby ostrzec siły brytyjskie przed zbliżającym się niespodziewanym atakiem na Beaver Dams. Podróż ta doprowadziła do zdecydowanego zwycięstwa Kanady z rdzennymi sprzymierzeńcami. Podsłuchując plany Amerykanów, pielęgnując rannego męża, wyruszyła w żmudną, 18-godzinną wędrówkę pod przewodnictwem rdzennych wojowników, aby dotrzeć do porucznika Jamesa FitzGibbona i przekazać najważniejsze informacje, umacniając tym samym swoją legendarną reputację jako odwaga i lojalność.
Jej imię jest upamiętnione przez firmę Laura Secord Chocolates, założoną znacznie później, popularyzuje jej imię i historię w całej Kanadzie.
Tecumseh (ok. 1768 – 5 października 1813) był znanym wodzem Szaunisów, wojownikiem i mówcą, który zorganizował ogólnoindyjską konfederację, aby przeciwstawić się ekspansji Stanów Zjednoczonych w regionie Wielkich Jezior i Dolinie Ohio.
Narodziny: Urodził się około 1768 roku w dzisiejszym Ohio (prawdopodobnie w pobliżu Springfield lub Chillicothe). Jego imię w języku szaunisów (Tekoomsē) oznacza „Spadająca Gwiazda” lub „Pantera na niebie”.
Pochodzenie: Był synem Puckeshinwy, wodza wojennego Szaunisów, i Methoataaskee.
Konflikt w okresie formacji: Dzieciństwo Tecumseha było naznaczone ciągłymi wojnami. Jego ojciec zginął w 1774 roku w bitwie pod Point Pleasant, co głęboko wpłynęło na jego trwający całe życie opór przeciwko amerykańskim osadnikom.
Oblężenie Detroit: Odegrał kluczową rolę u boku brytyjskiego generała majora sir Isaaca Brocka w zdobyciu Detroit w sierpniu 1812 roku, stosując taktykę psychologiczną, aby skłonić Amerykanów do poddania się.
Śmierć: 5 października 1813 roku Tecumseh zginął w bitwie nad Tamizą w pobliżu Moraviantown (Ontario, Kanada), po wycofaniu się sił brytyjskich pod dowództwem generała Henry'ego Proctera, pozostawiając rdzennych wojowników samych sobie w walce z wojskami Harrisona.
Amerykański generał, William Hull, w 1812 r. został osądzony za poddanie się siłom kanadyjskim (brytyjskim). Stanął on przed sądem wojskowym za niesławną kapitulację Fortu Detroit, co skutkowało wyrokiem śmierci; prezydent James Madison ułaskawił go z kary śmierci ze względu na służbę Hulla w wojnie o niepodległość.
Jak jest dzisiaj.
Na podstawie raportów z początku 2025 i początku 2026 roku, przywódcy Pierwszych Narodów w Kanadzie stanowczo sprzeciwiają się jakimkolwiek sugestiom, aby Kanada stała się 51. stanem USA, postrzegając to jako zagrożenie dla ich suwerenności, praw traktatowych i immanentnej władzy nad ich ziemiami. Stanowisko to jest zwykle określane jako „po naszych trupach”, a przywódcy podkreślają, iż taka zmiana nie podlega negocjacjom.
