Kiedy w 1863 roku Otto von Bismarck, podczas rozmowy z ambasadorem Wielkiej Brytanii, powiadomił go, iż zamierza zawrzeć układ z Rosją mający na celu zwalczania polskiego powstania, ten nieomal wykrzyknął: „Ależ Europa nigdy na to nie pozwoli!”. Bismarck chłodno odpowiedział mu: „Cóż jest Europa?”.
Podczas szczytu w Dublinie doszło do sporu o to, kto będzie reprezentował Europę w rozmowach pokojowych pomiędzy Rosją, Ukrainą i USA. Już sam fakt, iż do tej pory Europa nie była do nich dopuszczana był wymownym sygnałem pokazującym w jakim miejscu jest kontynent, który przez wieki był kreatorem polityki światowej. Ktoś powie – iż po 1945 rola Europy i tak została zredukowana prawie do zera, ale przecież tzw. projekt europejski, jakim jest Unia Europejska, miał przywrócić jej znaczenie międzynarodowe. Na papierze wszystko wyglądało nie najgorzej – państwa UE statystycznie to przez cały czas potęga ekonomiczna, jednak jest to złudzenie. W ciągu ostatnich 10 lat w wyniku wykoślawiania idei integracji europejskiej i opanowania jej władz przez zindoktrynowane elity spod znaku globalizmu, Georga Sorosa i tym podobnych – Europa zapędziła sama siebie z ślepy zaułek. Staje się na naszych oczach skansenem klimatycznym, pozbawiającym się konkurencyjności, jest także karłem militarnym, który owszem, pręży muskuły, ale nie będzie w stanie wrócić do dawnej chwały. Europa umiera na naszych oczach, choć jej przywódcy zdają się tego nie widzieć i śnią o potędze.
Rakiem toczącym całą Europę jest Komisja Europejska, niereformowalne biurokratyczne monstrum rządzone przez oszalałą Ursulę von der Leyen. To siedlisko ideologicznego betonu, który zamiast korygować dotychczasową politykę, która nie zdaje egzaminu – naciska na pedał gazu z napisem „Jeszcze więcej centralizacji i integracji”. Rozgrywka do jakiej doszło podczas szczytu w Dublinie pokazuje jednak, iż przywódcy większości państw UE nie oddali jeszcze Brukseli wszystkich kluczy do polityki europejskiej. Donald Tusk, który uchodzi za wzorcowego „Europejczyka”, jadąc do stolicy Irlandii powiedział, iż reprezentantem Europy na rozmowy pokojowe powinny być instytucje unijne z Ursulą von der Leyen i Kają Kallas na czele. Już na miejscu gwałtownie okazało się, iż przywódcy największych państw nie mają zamiaru oddawać pola tym dwóm paniom. Europę ma reprezentować grupa E-5 (Francja, Anglia, Niemcy, Włochy i Polska). Przewodnicząca Komisji Europejskiej będzie tylko dodatkiem do tego układu. Można by powiedzieć – jeszcze nie jest tak źle. Tylko z pozoru, albowiem liderzy tych pięciu państw nie różnią się wiele od tego, co w sprawach Ukrainy prezentuje von der Leyen. To iż jest to stanowisko całkowicie nierealistyczne i pozbawione przyszłości jest oczywiste. Europa jest w kryzysie a mimo to kanclerz Niemiec żąda nowych pieniędzy dla Kijowa, co budzi wściekłość jego rodaków. O sytuacji prezydenta Francji lepiej nie mówić. Na horyzoncie jest już Marine Le Pen, jasno deklarująca, iż żadnych pieniędzy na Ukrainę Francja nie da. Pytanie Bismarcka „Cóż jest Europa?” – pozostaje więc jak najbardziej zasadne.
Jan Engelgard
Myśl Polska, nr 47-48 (22-29.11.2026)

















