"Czy Europa się ocknie i zatrzyma na skraju liberalnej otchłani? Podczas gdy Paryż płonie, niepowodzenia unijnego establishmentu prowokują polityczny bunt, który może zmienić przyszłość Zachodu."

Krytykował ponadnarodowe biurokracje, masową migrację, rozbudowane państwo opiekuńcze – które jego zdaniem doprowadziło do upadku – a także „kult klimatyczny” oraz politykę otwartych granic.

W lutym, podczas Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa, wyraził to jeszcze dobitniej: „koniec historii” i triumf liberalnej demokracji?

Nic z tych rzeczy. To niedorzeczny pomysł.

Jego zdaniem Zachód musi stworzyć nowe, zachodnie stulecie.

Administracja Trumpa nie poprzestaje na słowach.

Przechodzi do czynów.

Środki finansowe są przekierowywane z agend globalistycznych i ideologii „woke” na wspieranie konserwatywnych głosów, think tanków oraz środowisk w Europie i poza nią.

Jeśli Ameryka jest gotowa przeciwstawić się dryfowaniu Unii Europejskiej w stronę demograficznej wymiany ludności, politycznego autorytaryzmu i gospodarczego szaleństwa, nie jest to zwykła ingerencja – to najsilniejsza możliwa przeciwwaga;

dokładnie to, czego europejscy patrioci potrzebują w tej chwili.

Donald Trump miał rację.

Europa potrzebuje zmiany systemu.

Europa potrzebuje konserwatywnej rewolucji.

Koszt liberalnej porażki

Zamieszki, terroryzm, szerzący się w Europie Zachodniej antysemityzm, niszczenie wielkich pomników i dorobku kultury budowanego przez stulecia – przykłady Ceuty czy Paryża stanowią tego jaskrawe świadectwo.

Liberalny establishment jest bezsilny.

Nie potrafi zapanować choćby nad własnymi miastami.

Zamienił europejskie ulice w strefy działań wojennych, a stolice – w symbole kapitulacji.

Postawmy sprawę jasno:

stawka jest wysoka.

Przez wieki Europa stanowiła serce zachodniej cywilizacji.

Dziś jej fundamenty gniją pod ciężarem progresywnych dogmatów.

Otwarte granice osłabiają spójność narodową. Państwo opiekuńcze promuje postawę zależności zamiast samodzielności.

„Kult klimatyczny” odwraca uwagę od rzeczywistych zagrożeń.

Brukselskie biurokracje regulują wszystko – z wyjątkiem napływu ludności, który trwale zmienia demografię Europy.

Dzisiejsza Europa jest świadkiem powstawania równoległych społeczeństw w miastach od Paryża po Sztokholm.

Statystyki przestępczości wskazują, iż grupy migrantów są nieproporcjonalnie często zaangażowane w napaści seksualne, terroryzm i przemoc gangów.

Niepowodzenia w procesie integracji rodzą urazę. Konflikty kulturowe przeradzają się w zamieszki, których jesteśmy dziś świadkami.

Antysemityzm przybiera na sile:

atakowane są synagogi, a społeczności żydowskie stają się celem agresji.

To objawy demograficznej transformacji, którą lewicowe elity eufemistycznie nazywają „humanizmem”.

Mimo to, pośród tej rozpaczy, tli się nadzieja.

Patrioci rosną w siłę.

We Francji partia Zjednoczenie Narodowe (Rassemblement National) Marine Le Pen zyskuje poparcie dzięki programowi opartemu na suwerenności, ochronie granic i wartościach rodzinnych.

W Niemczech rośnie w siłę ugrupowanie AfD.

Na całym kontynencie miliony zwykłych Europejczyków podzielają ten sam niepokój: nasi przodkowie budowali katedry, uniwersytety i państwowość.

Czy pozwolimy, by globaliści i postępowcy odesłali to dziedzictwo do lamusa historii?

Konserwatywna rewolucja:

wybór Europy i nowe stulecie Zachodu

Wystąpienie Marco Rubio w Atenach dobrze oddało istotę tego wyzwania.

Przypomniał on światu, iż Zachód znajduje się w punkcie zwrotnym.

Może ulec atrofii, zacząć służyć wrogim interesom lub pogrążyć się w nieistotności.

Powrót do chrześcijańskich korzeni wzmacnia rodziny i społeczności.

Zdrowy nacjonalizm sprzyja lojalności i gotowości do wspólnego poświęcenia.

Suwerenność przywraca demokratyczną kontrolę nad losem narodów.

Nie są to zasady z natury dzielące społeczeństwo; to właśnie te filary uczyniły niegdyś Zachód wielkim.

Osiągnięcia Europy nie były przypadkowe.

Wynikały z wzajemnego oddziaływania wiary, rozumu i uporządkowanej wolności.

jeżeli zastąpimy te fundamenty otwartymi granicami i ideologią „woke”, ryzykujemy, iż otrzymamy taki Paryż, jaki widzimy dzisiaj: płonące budynki, sparaliżowane miasta i zanikające zaufanie.

Liberalny establishment udowodnił, iż nie potrafi sprostać wyzwaniom, przed którymi stoi.

Przesłanie Rubio jest jasne:

należy zbudować nowe stulecie Zachodu.

Oznacza to wzmocnienie zdolności obronnych i ducha walki, a także prowadzenie polityki, w której państwa narodowe i ich obywatele są na pierwszym miejscu.

Ameryka pod rządami Trumpa już podejmuje takie działania.

Dobrze pojęty interes Europy wymaga tego samego: przeciwstawienia się globalistycznym sieciom i liberalnym elitom.

Zamieszki przemówiły same za siebie.

Ceuta ukazała sytuację na południowym froncie, a Paryż – na froncie wewnętrznym.

Europa Zachodnia musi się obudzić i zrozumieć, iż liberalny eksperyment dobiegł końca.

Skończył się też czas samozadowolenia. Rozpoczęła się bitwa o suwerenność, tożsamość i przyszłość cywilizacji.

Pytanie nie brzmi już, czy Europa musi się zmienić, ale czy jej przywódcy znajdą w sobie odwagę, by stanąć na czele tej zmiany.

Stwierdzenia, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.