Krzysztof Bosak 21 listopada wezwał rząd do zakończenia finansowania władz w Kijowie, jednocześnie dopuszczając tranzyt broni i szkolenie żołnierzy. Wicemarszałek Sejmu uznał, iż Polska nie przesądzi wyniku wojny na Ukrainie. Stawką są polskie pieniądze i prawo państwa do prowadzenia polityki zgodnej z własnym interesem.
Pomoc tak, utrzymywanie obcego rządu nie
Krzysztof Bosak postawił wyraźną granicę między pomocą wojskową dla Ukrainy a finansowaniem administracji w Kijowie. Wicemarszałek Sejmu stwierdził, iż Polska może umożliwiać przewóz uzbrojenia przez swoje terytorium i prowadzić szkolenia żołnierzy. Sprzeciwił się jednak dalszemu przekazywaniu środków na funkcjonowanie ukraińskich władz.
Polityk napisał 21 listopada w serwisie X, iż polski rząd powinien finansować polskie państwo. Rozwinął ten pogląd w rozmowie z „Rzeczpospolitą”. Jego zdaniem możliwości Warszawy są zbyt małe, aby polskie wydatki mogły przesądzić o zakończeniu wojny na Ukrainie. To realistyczna uwaga, której w debacie publicznej długo brakowało. Pomoc zagraniczna nie może działać bez granic, rachunku kosztów i politycznych warunków.
Krzysztof Bosak stawia na interes narodowy
Bosak ocenił, iż władze w Kijowie nie uwzględniają polskich interesów. Zarzucił im również korupcję oraz brak odpowiedzi na oczekiwania Warszawy. Są to oceny wicemarszałka, a nie ustalenia redakcji. Ich polityczny sens jest jednak czytelny: państwo polskie nie powinno płacić bezterminowo za cudze zobowiązania, jeżeli nie potrafi wyegzekwować wzajemności w sprawach ważnych dla własnych obywateli.
Współpraca z Ukrainą może leżeć w polskim interesie, zwłaszcza gdy jej celem jest powstrzymywanie rosyjskiej ekspansji z dala od naszych granic. Nie oznacza to zgody na wystawianie Warszawie blankietowego rachunku. Polska ma własne potrzeby obronne, społeczne i infrastrukturalne. Każda złotówka wydana za granicą powinna mieć jasno określony cel, limit oraz spodziewany skutek dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej.
Wypowiedź Bosaka wpisuje się w jego szersze rozumienie hasła „Polak w Polsce gospodarzem” jako zasady suwerenności. W polityce zagranicznej nie chodzi o gesty wykonywane dla uznania obcych stolic. Liczy się bilans dla polskiego państwa. Ten rachunek powinien obejmować bezpieczeństwo militarne, stan finansów publicznych oraz zdolność Warszawy do uzyskiwania konkretnych ustępstw od partnerów.
Wsparcie wymaga kontroli i warunków
Bosak nie wezwał do blokowania całej pomocy dla Ukrainy. To istotne, bo jego stanowiska nie wolno sprowadzać do prostego wyboru między bezwarunkowym finansowaniem Kijowa a obojętnością wobec rosyjskiej agresji. Polityk opowiedział się za selektywnym wsparciem, które nie przerzuca kosztu funkcjonowania ukraińskiego państwa na polskiego podatnika.
Twarda polityka nie oznacza wrogości wobec Ukraińców. Oznacza wymaganie od władz w Kijowie partnerskiego traktowania Polski. Warszawa ma prawo pytać o rozliczenie środków, trwałość wzajemnych zobowiązań i stosunek strony ukraińskiej do polskich postulatów. Dotyczy to również spraw historycznych oraz ochrony polskich interesów gospodarczych.
Dyskusja jest tym ważniejsza, iż Polska przez lata ponosiła duże koszty pomocy wojskowej, humanitarnej i społecznej. Rząd powinien przedstawiać obywatelom pełny rachunek oraz wskazywać, które wydatki bezpośrednio zwiększają nasze bezpieczeństwo. Brak takich danych sprzyja polityce faktów dokonanych i osłabia społeczne zaufanie.
Archiwalna sprawa braku polskiego języka na Forum Obrony w Kijowie pokazywała, jak gwałtownie partnerstwo staje się jednostronne, gdy Warszawa nie reaguje stanowczo choćby na czytelne sygnały lekceważenia. Polska powinna pomagać tam, gdzie służy to jej bezpieczeństwu. Utrzymywanie obcego rządu bez jasnych warunków i wzajemności nie jest jednak obowiązkiem polskiego podatnika.
Źródło: Kresy.pl, wypowiedzi Krzysztofa Bosaka w serwisie X i rozmowie z „Rzeczpospolitą”
















